Ψες βραδυ...
αναδυθηκες στο βλεμμα!
Κρατωντας απαλα,
της ταυτησης πινελο!
Αποφασισμενη να ζωγραφισεις,
στα χρωματα της γεννησης, Αγαπη!
Με πλατειες πινελιες,
κι' εμπνευση γενναιοδωρη,
απεδωσες φοντο ανανεωσης,
στο θλιβερο παρον!
Και μπαζωσες με φως κι ελπιδα
τις βαθειες μας διαφορες!
Αποφασισμενη ν' αγαπησεις...
υπεγραψαν τα χειλη,
κατακοκκινη την δημιουργια μας!

Δροσισες καταιγιδα μου!  ❤️

~ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ~

                      ΤΟ "Μ" ΤΟΥ ΜΑΖΙ.

Δρόμοι που χωρίστηκαν,
πάνω στη κραυγή και την απόγνωση,
σ' ενα παράλληλο σύμπαν,
στο σταυροδρόμι των επιθυμιών,
ξανασυστηθηκαν,
με πίστη κι' επιμονή,
δεμένοι μ' ελπιδας κορδέλες!
Βήμα βήμα,
δίχως παρέκκλιση,
χέρι με χέρι, σχηματίζοντας,
το 'Μ' του μαζί!
Ευτυχία ψυχής,
κι' ανάταση συναισθηματική!
Το σταυροδρόμιο γίνεται μονόδρομος,
σ' ένα ονειροδρομιο ορκισμενων θελω!

Δεν υπάρχει το τέρμα,
Μόνο ορίζοντες χρωματισμενοι!
Κάποιες μικρές λακκούβες,
που μ' ενα σάλτο της ταύτισης,
δεν αφήνουμε στίγματα!
Ξεκινάει μια νέα ιστορία,
μ' επίγνωση,
βγαλμένη απο τη γνώση του παρελθόντος!

Αλλαγμένη παρουσία...
σαν μια φρέσκια πνοή,
στην ανάσα της αγωνίας!
Ξεπρόβαλες στην αδιάφορη,
διατήρηση της ζωντάνιας μου,
ξεφυσωντας το φώς,
στο σκοτάδι,
υπέγραψες την ταύτιση!

Σαν φιλόξενο περιβόλι του Αυγούστου,
λαμπρινοντας τη στιγμή,
υποδέχθηκες πρόθυμα,
τις ρίζες του αέναου!
Καθώς έτρεχε στο στήθος σου το φιλι,
το χέρι του όρκου μου πρότεινες,
κι' αντάμα αποφασίσαμε,
αρχή και τέλος δίχως τέρμα!

~Ειρηαννα Ντουσια Γιαλιτακη~
~Κωνσταντινος Τσατσομοιρος~

(ΜΙΑ ΕΜΠΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ...)