Ψες βραδυ...
αναδυθηκες στο βλεμμα!
Κρατωντας απαλα,
της ταυτησης πινελο!
Αποφασισμενη να ζωγραφισεις,
στα χρωματα της γεννησης, Αγαπη!
Με πλατειες πινελιες,
κι' εμπνευση γενναιοδωρη,
απεδωσες φοντο ανανεωσης,
στο θλιβερο παρον!
Και μπαζωσες με φως κι ελπιδα
τις βαθειες μας διαφορες!
Αποφασισμενη ν' αγαπησεις...
υπεγραψαν τα χειλη,
κατακοκκινη την δημιουργια μας!

Δροσισες καταιγιδα μου!  ❤️

~ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ~