ΣΑΝ ΧΑΜΕΝΗ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ

Σαν την χαμένη Ατλαντίδα είμαι κρυμμένη σε κάποιο μύθο.

Μέσα σε σκέψεις ποταμούς και σε στιγμές κλεμμένες,

κρατώ χιλιάδες μυστικά...

Κρατώ και ιστορίες μυστικές.

Βάζω μια φωνή και τα μισά μου θέλω καλώ κοντά μου,

τα αγκαλιάζω τρυφερά και τους ζητώ συγνώμη...

Ποτάμια χύνονται τα όνειρα απ΄ τα μάτια καθώς τα στέλνω στην θάλασσα των πόθων μου να ενωθούν,

να ξεχυθούν στο Σύμπαν...

Αρχαίοι φιλόσοφοι οι καημοί που έγραψαν τραγωδία επάνω στα τείχη της υπομονής μου 

και μοίρες τα χάδια που ποτέ δεν άγγιξαν το μέσα μου κορμί...

Φρουροί σκληροί οι φόβοι....

Στιγμές ποτάμια και ημιτελή θέλω,

χορεύουν στα μάρμαρα του ναού της καρδιάς μου και ταράζουν τα θεμέλια του είναι μου....

Σαν μια άλλη χαμένη Ατλαντίδα που κανείς ποτέ δεν θα ΄βρει σε αυτόν τον κόσμο...

Γιατί δεν την πίστεψε Άνθρωπος όπως της άξιζε...

-Ειρηάννα Γιαλιτάκη-