ΤΑ ΛΟΓΙΑ 

Ήρθαν λόγια πολλά και το στόμα μου γέμισαν...

Λόγια Αγάπης.

Με πίεζαν να τα αφήσω να ξεχυθούν εμπρός σου,

να σου παραδοθούν,

να σου χαριστούν...

Έκαιγαν την γλώσσα μου πεισματικά,

με βασάνιζαν...

Του εγωισμού το δηλητήριο το έκαιγαν κι αυτό.

Κρατιόμουν, 

αντιστεκόμουν με δυσκολία...

Πως να τα αφήσω να σου δοθούν αφού δεν θα τα άφηνες μέσα σου να κατοικίσουν...

Πως να τα αφήσω να ηχήσουν στα αυτιά σου όταν δεν θα τα άφηνες να μπούν να χαιδέψουν του μυαλού σου τις εικόνες...

Βασανιζόμουν,

κατέστρεφα εμένα,

με τιμωρούσα...

Τιμωρούσα την Αγάπη που ξύπνησε μέσα μου δίχως αντίκρυσμα...

Δίχως το χάδι της στοργής.

Κι απομονώθηκα στις κόλλες χαρτιού και πάλι,

με την πένα της θλίψης μου,γεμάτη απο κόκκινο μελάνι,της καρδιάς μου...

Και κλείδωσα το στόμα μου με το τελευταίο μας φιλί...

Ατσάλινο κλειδί,

να μην μπορέσει ποτέ κανένας να το λυγίσει ξανά...

Και έγραφα όλα τα λόγια που ποτέ δεν θα ξεστόμιζα ξανά...

Και με τιμώρησα που ερωτεύθηκα ...

Ενώ ήξερα τον πόνο του έρωτα...

~ Ειρηάννα Γιαλιτάκη ~